Στην θάλλασα Πάσχα 9/4/72

Νήστεψα για να μπορέσω να σου γράψω τούτο το γράμμα. Και προσευχήθηκα. Ο ειδωλολάτρης. Εκείνη η μικρή κάρτα που έλαβα ήταν γιομάτη από ένα κόσμο. Από χιλιάδες κόσμους. Πρώτη φορά πήρα ένα τέτοιο δείγμα ανθρωπιάς, καλωσύνης! Το φύλαξα. Θα το φυλάω, θα με προστατεύει. Το πρωινό σου τηλεφώνημα ήταν κάτι χαρμόσυνο. Με έκανε να φύγω για το πρώτο φετεινό ταξίδι πιό ήρεμος, πιό καλός και τιμιώτερος. Ταλαιπωρήθηκα στην Αθήνα. Έφυγα χρεώστης. Για πρώτη μου φορά δε μου φταίει κανείς. Εγώ φταίω που καμμιά φορά (σπάνια) ξεγελιέμαι και πιστεύω για μιά στιγμή πως η ζωή είναι όμορφη. Βρίσκω καλό κι ότι δεν είναι. Και τα κάνω μούσκεμα και θολό νερό. Όμως μόλις βγήκαμε στα ανοιχτά πριν περάσουμε τα «Σαράντα Κύματα» έριξα ένα μπουγέλο θάλασσα από την κορυφή ώς τα νύχια. Φορούσα και καπέλο (όχι ναυτικό) . Θέλω να ξανάρθω στο σπίτι σας. Να σε δω. Να δω τα χαριτωμένα παιδιά σου. Τρείς ανθρώπους γνώρισα να περπατάνε στεριά στα δύο τους πόδια. Ο ένας ήταν Μαλαίσιος ο άλλος Εγγλέζος. Ο τρίτος ο άντρας σου. Δεν πίστευαν καθόλου τα ίδια πράγματα. Δεν γνωρίζονται όμως μοιάζουν και οι τρείς στην λεβεντιά, τη δύναμη και την καλοσύνη. Θα ξανάρθω να σας δω να καθήσουμε σε κείνο το φωτεινό δωμάτιο με το τζάκι και να σου πω παραμύθια. Δε θα σε κουράσω. Όμως θα σε κάνω να νυστάξεις και κατόπι θα φύγω περπατώντας ξυπόλυτος. Τα σκυλιά σου θα με πάνε ως την ξώπορτα και θα μου γλείφουν τα χέρια. Γιατί θα καταλαβαίνουν την αγάπη μου για όλους σας.

Ο πιό αφοσιωμένος φίλος σου,

Κόλιας